Sık sık kıyaslama yapmak şükran duygusunu yok eder. Sosyal medya, televizyon dizileri ya da bir ürünü pazarlamak için gözümüze sokulan kusursuz hayatlar içimize işleyebilir ve bunun sonucunda kendimizi bir kıyas içerisinde bulabiliriz. “Benim neden böyle bir hayatım yok?” düşüncesi buna bir örnek olabilir. Doğrusunu söylemek gerekirse, tüm bu kusursuz hikayeler birer senaryodur. İnsan hayatında güzelliklerin, iyiliklerin ve mutlulukların olması gibi, zorlukların, mücadelelerin ve acıların olması da çok normaldir. Yani insan yaşamından kusursuz ve her şeyin çok kolay olduğu bir döngü beklemek sırtlamak için çok ağır bir yüktür.

Tüm bunların arasında, şükran duygusu kıyasın panzehridir. Yaşama dair bir minnet duymanın yolu başkalarının sahip olduklarında değil, kendi hayatımızdaki değerlere bakmaktan geçer. Kıyas dışa dönük bir bakıştır, şükür ise içe dönmeyi temsil eder. İçe döndükçe aslında ihtiyaç duyduğumuz şeyin düşündüğümüz kadar büyük olmadığını fark edebiliriz. Bir kahve molasında duyulan sakinlik, bir dostun içten gülümsemesi, bir kitabın içindeki bir cümle, hatta sade bir akşam yemeği küçük ama derin mutluluk kaynaklarındandır. Kıyasla dolu bir hayat sıklıkla eksiklik hissi yaratabilir. Şükürle dolu bir hayat ise var olanla barışık olmayı öğretebilir. Minnettarlık, hayatı dışarıdan değerlendirmek yerine, içsel bir denge noktası bulmamıza yardımcı olur.